Zondag 21 oktober was het zover, na een maandenlange voorbereiding moest het allemaal gebeuren vanaf 9.30 uur plaatselijke tijd in de biljartvlakke straten van Amsterdam. Ook het weer was een regelrechte meevaller, nauwelijks 11 tot 15 graden en amper een zuchtje wind. Mooie voortekenen, maar toch stonden we niet meteen met een brede glimlach aan de start in het nochtans impressionante Olympische stadion waar ook levende legende Kenenisa Bekele zijn opwachting maakte. Het goede gevoel was er gewoon niet, hoe positief we ook probeerden toe te leven naar de Grote Dag. De ‘tapering’-periode waarin je twee weken op voorhand heel bewust op de rem gaat staan, leverde niet de vereiste wonderbenen op. Grotendeels zal het wel met de hardnekkige verkoudheid in de aanloop naar de marathon te maken hebben gehad. Pech dus, maar het kan niet 100% verklaren waarom de hartslag bij de minste versnelling de hoogte inschoot in die laatste veertien dagen. Misschien heeft de intense trainingsperiode toch wel zijn tol geëist. Pas op, we proberen altijd zo goed mogelijk naar het eigen lichaam te luisteren. Maar ergens wil je toch zoveel mogelijk trainingen volgens het vooropgestelde schema afwerken, perfectionistisch als we zijn. Niet evident met de hete Belgische zomer die we achter de rug hebben. Om aan de brandende zon te ontsnappen, trokken we zelfs al eens op 5.30 uur op pad voor aanvang van de werkdag. Op zich geen slechte beslissing, maar het mocht niet baten.

We wisten dus niet goed waaraan ons te verwachten toen we ons op D-Day naar ons startvak begaven en of die 3u30 wel haalbaar zou zijn. Maar goed, de wonderen zijn nooit de wereld uit en we namen ons voor om zo lang mogelijk op het vooropgestelde wedstrijdtempo van 4m50 te lopen. In de praktijk schoven onze kilometertijden wel een beetje op, omdat we al snel merkten dat we niet zonder moeite die snelheid van iets meer dan 12 km/u konden aanhouden. De hartslag steeg haast onmiddellijk richting 160. Iets te hoog en dus probeerden we toch een beetje te temporiseren. Maar laag in de 150 slagen zoals vooropgesteld, daar geraakten we niet aan. Hoe lang konden we aan zo’n hoge hartslag dit niet eens duizelingwekkende tempo aanhouden? Wellicht geen drie uur en half en dat bleek ook met het cruciale punt van 30 km stilaan in zicht. De tempotijden gingen geleidelijk aan boven de vijf minuten, de kilometers begonnen langer en langer te duren en het was op de tanden bijten tot de finish. Er was gewoon geen houden aan, de benen wilden duidelijk niet meer mee. Op een gegeven moment liepen we maar 10 km/u meer en dan kom je tot het harde besef dat zelfs een PR geen optie meer is. Echt aangedrongen hebben we dan ook niet meer in die slotkilometers, waardoor we uitkwamen op een tijd iets boven de 3u40. Niet hetgeen we voor ogen hadden, dus we besloten geen enthousiasme te veinzen bij het overschrijden van de finish. Maar we wilden ook niet te streng zijn voor onszelf. Gelet op de hoge hartslagen doorheen de wedstrijd was het al bij al geen onaardige eindtijd.

Op naar de volgende uitdaging dan maar en dat beloofde eentje van formaat te worden. Via BCD Travel verzekerden we ons van een startplaats in de World Major marathon van Londen, zowat de populairste in z’n soort. Geen wonder dat we op weg naar huis toch al even het parkoers in Londen aan een eerste inspectie onderwierpen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s